ग्ल्याडिएटरको कथा !

प्राचीन रोममा एउटा यस्तो डरलाग्दो खेल खेलिन्थ्यो जसलाई ग्ल्याडिएटर भनिन्थ्यो । यो खेलमा मान्छेले मान्छेको ज्यान लिन्थ्यो यस्तो अमानवीय खेलको सिकार भई दस हजार मानिसले आफ्ना जीवन गुमाए। रोमीहरूको बुझाइमा मानवीय जीवन कति सस्तो रहेछ भनी यस खेलले छर्लङ्ग पार्छ।कहिलेदेखि यो खेलको सुरुआत भयो भन्ने विषयमा प्रारम्भिक साहित्यिक स्रोतहरू बिचमा मतैक्य छैन। रोमी लेखक उसोनियसका अनुसार रोममा २६४ ईशापूर्वमा यो खेलको आरम्भ भएको थियो। ख्रिस्टियमत रोमसम्म आइपुग्दा मान्छेले मान्छेलाई मारेर मनोरञ्जन लिने यस खेलको नतिजास्वरूप हजारौंले ज्यान गुमाइसकेका थिए आदि ख्रीस्ष्टियानहरू यस्तो खेलदेखि डराउँथे किनकि यो कुनै खेल नभई हत्या थियो “हत्या नगर्नू” (प्रस्थान २०:१३) भन्ने परमेश्वरको आज्ञाबारे तिनीहरू सचेत थिए । यस्तो रक्तपात प्रतिस्पर्धालाई तिनीहरूको कुनै अनुमोदन थिएन। यस्तो खेलमा भाग लिने मान्छेले आफ्नो पेसा नबदलेसम्म मण्डलीले उसलाई बप्तिस्मा दिदैनथ्यो। ख्रीष्टियान शिक्षाको प्रभावको नतिजास्वरूप रोमी सम्राट् कन्स्टेन्टाइनले यस अमानवीय खेलको निषेध गरे । तर जनताहरू यसमा लागिरहे। राज्यको विरुद्धमा विद्रोह नहोस् भन्ने हेतुले तिनीहरूलाई आफ्नो इच्छा पूरा गर्न अनुमति दिइयो।एउटा स्रोत अनुसार यो १ जनवरी ४०४ को कुरो हो। मानिसहरू रङ्गशालामा सदाई खेल हेर्न झुम्मिएका थिए। खेल सुरु हुने लागेको थियो । टेलेमाखस नाम गरेका खीष्टियान सन्त मैदानमा ओर्लिए र तिनले ती लडाकुहरूलाई छुट्टयाउने कोसिस गरे । त्यस दृश्यलाई देखेर दर्शकगण यति क्रुद्ध भए कि तिनीहरूले तिनीमाथि दुङ्गा बर्साए र तिनी मारिए। टेलेमाखसको साहस र सहादतबाट खीष्टियान सम्राट् होनोरिअस अति प्रभावित भए र ख्रिस्टाब्द ४०४ मा तिनले यस हिसात्मक खेललाई निषेध गरे।आफ्नो सहादतमा सन्त टेलेमाखस विजयी बने। मान्छेको शरीरबाट रगतको धारो बगाउने खेल सदाको लागि बन्द हुन पुग्यो। तिनी नै रङ्गशालाको अन्तिम सहिद बने । फेरि यस हिंसात्मक खेलद्वारा अरूले आफ्नो रगत बगाएर रङ्गशालाको मैदानलाई भिजाउनुपरेन धन्य टेलेमाखस जसले आफ्नो प्राणको आहुति दिएर त्यस पशुवत् खेललाई सदाको निम्ति यस धरतीबाट बिदा गरिदिए। मानव सभ्यता निर्माणमा खीष्टियानहरूले उल्लेखनीय भूमिका निर्वाह गरेका छन् जसमध्ये यो एउटा ज्वलन्त उदाहरण हो।